رایانه فضایی واقعیت افزوده اینایر یک دستگاه محاسبات فضایی واقعیت افزوده است که برای افزایش بهره‌وری طراحی شده و فضای کاری مجازی را در یک هدست سبک‌وزن و واحد اصلی ادغام می‌کند تا تجربه‌ای قابل حمل و فراگیر ارائه دهد. اینایر با ترکیب طراحی ارگونومیک و تعاملات فضایی شهودی، دارای رابط کاربری سیستم عامل سفارشی‌سازی شده است که چیدمان سیستماتیک برنامه‌ها و مدیریت پویا را امکان‌پذیر می‌سازد. فناوری تشخیص هوش مصنوعی چندوجهی آن از تعاملات پاسخگو و تطبیقی پشتیبانی می‌کند و پردازش اطلاعات و اجرای وظایف را برای بهبود کارایی بهینه می‌سازد.

کاستوم صنعت کاستوم قطعاتی تولید می‌کند که با پایان فصل منسوخ می‌شوند، زیرا امکان استفاده مجدد از آنها به ندرت وجود دارد. بنابراین، برای حل این مشکل، پروژه‌ای برای کاستوم پایدار ارائه شد که طراحی لباس اپرا را با استفاده از تکنیک‌های پایدار همچون بازیافت ارتقایی بافتنی‌های انبارمانده و خلق مواد زیستی تولیدشده از ضایعات پرتقال بر اساس اقتصاد دایره‌ای ارائه می‌دهد. این پروژه به دنبال استفاده مجدد از مواد موجود و توسعه مواد نوین به منظور مقابله با آلودگی در صنعت مد است.

پوشاک مد «اسپلش» مجموعه‌ای از رابر سیلیکونی است؛ ماده‌ای چندکاربردی که طراح از سال ۲۰۱۴ برای خلق کانسپت‌های فضای علمی-تخیلی خود از آن استفاده می‌کند. طراح یک فناوری ویژه قالب‌گیری-ریخته‌گری را برای ساخت لباس‌های سیلیکونی خود توسعه داده است. قطعات تولیدشده بسیار سازگار با محیط زیست هستند زیرا در طول فرآیند خلاقانه هیچ ضایعاتی ایجاد نمی‌شود و همچنین ضدآب و آسان‌شو می‌باشند. عنوان «اسپلش» به فناوری به‌کاررفته اشاره می‌کند که شامل تزریق آب بین لایه‌های سیلیکون است.

بسته‌بندی ویژگی برجسته این بسته‌بندی، پنجره برش‌خورده به شکل تیغه‌های آسیاب قهوه در لوگو است. این عنصر طراحی امکان دیده شدن دانه‌های قهوه را فراهم می‌کند و جلوه بصری متمایزی ایجاد می‌کند که کیفیت طبیعی محصول را برجسته می‌سازد. پالت رنگی منتخب، ترکیب‌های مختلف قهوه را از یکدیگر متمایز کرده و جذابیت بصری بسته‌بندی در قفسه را افزایش می‌دهد. چیدمان متن به گونه‌ای طراحی شده است که اطلاعات واضح و مختصری درباره درجه برشتگی، یادداشت‌های طعمی و منشأ ارائه دهد و در عین حال زیبایی‌شناسی تمیز و مینیمالیستی را حفظ کند.

مجموعه ورزشی این استادیومی باز است که بخشی جدایی‌ناپذیر از جامعه محسوب می‌شود. استادیومی که پارک مجاور را گسترش می‌دهد و به دانشگاه متصل می‌شود. انتهای جنوبی استادیوم شامل چمنزار شیب‌داری است که مردم می‌توانند از آن بالا بروند یا پیک‌نیک برگزار کنند و به آمفی‌تئاتری با پس‌زمینه‌ای باشکوه منتهی می‌شود. این بیان معماری اجتماعی، استادیومی بدون مانع خلق می‌کند که برای همگان قابل دسترسی است. این هم‌زمان یک استادیوم و یک پارک است، فضایی که تبعیض قائل نمی‌شود. این زیرساختی اجتماعی است که به پیوند جامعه کمک می‌کند. این استادیومی برای مردم است.

هویت برند نتیجه بصری نهایی با برداشتن یک نماد و تبدیل آن به علامت سوال از طریق قرار دادن آن بر روی مربع کوچک‌تری در پایین (یک قطعه یک‌چهارمی استخراج‌شده از مربع بزرگ‌تر بالای آن) و قراردادن آن در نقطه واژگونی با حفظ تعادل، به دست می‌آید و با بازآرایی حداقلی عناصر، احساس بصری تنش ایجاد می‌کند. لوگوی What Next، همانند نامش، به‌نوعی متناقض‌نما است؛ پرسشی و پاسخی به‌طور همزمان که اصطکاک می‌آفریند. نشان لوگو به‌تنهایی، یک نقص ساده و عمدی و ابزاری ارتباطی صریح است که می‌کوشد با کمترین تلاش، بیشترین اثر را خلق کند.