مجموعه ورزشی این استادیومی باز است که بخشی جدایی‌ناپذیر از جامعه محسوب می‌شود. استادیومی که پارک مجاور را گسترش می‌دهد و به دانشگاه متصل می‌شود. انتهای جنوبی استادیوم شامل چمنزار شیب‌داری است که مردم می‌توانند از آن بالا بروند یا پیک‌نیک برگزار کنند و به آمفی‌تئاتری با پس‌زمینه‌ای باشکوه منتهی می‌شود. این بیان معماری اجتماعی، استادیومی بدون مانع خلق می‌کند که برای همگان قابل دسترسی است. این همزمان یک استادیوم و یک پارک است، فضایی که تبعیض قائل نمی‌شود. این زیرساختی اجتماعی است که به پیوند جامعه کمک می‌کند. این استادیومی برای مردم است.
